लाभले अम्हास भाग्य बोलतो मराठी। जाहलो खरेच धन्य ऐकतो मराठी॥ धर्म, पंथ, जात एक जाणतो मराठी। एवढ्या जगात माय मानतो मराठी॥..मी मराठी माझी मराठी…!!!!

!-- BEGINNING OF CODE -->
  • Smiley face
  • Smiley face
  • Smiley face
  • मराठी T-Shirts

  • साहित्य पाठवा

  • शिवचरित्र कथन

Blogger Tricks


जन्म

१८३८ - बंकिमचंद्र चटर्जी, आद्य बंगाली कादंबरीकार.
१८८८ - नारायण श्रीपाद राजहंस ऊर्फ बालगंधर्व, मराठी रंगभूमीवरील अभिनेते, गायक.

मृत्यू

१९४४ - प्रफुल्लचंद्र रे, भारतीय रसायनशास्त्रज्ञ.
२००१ - वसंत पुरुषोत्तम काळे, मराठी साहित्यिक.
२००४ - यश जोहर, भारतीय चित्रपट निर्माता.
संदर्भ:mr.wilkipedia.com
लेखक :anonymous
Blogger Tricks



ठळक घटना आणि घडामोडी


१९७५ - भारताचे राष्ट्रपती श्री.फक्रुद्दीन अली अहमद यांनी पंतप्रधान इंदिरा गांधी यांच्या शिफरसीवरून देशात अंतर्गत आणीबाणी जाहीर केली
१९८३ - क्रिकेट विश्वकरंडक स्पर्धेत वेस्ट इंडिजचा पराभव करून भारत विजेता


जन्म

१९७४ - करिश्मा कपूर, हिंदी चित्रपट अभिनेत्री.
१९७८ - आफताब शिवदासानी, हिंदी चित्रपट अभिनेता.

संदर्भ:mr.wilkipedia.com
लेखक :anonymous


आपण बऱ्यापैकी फेसबुकवर सक्रीय असतो. आता फेसबुक वापरणाऱ्यांना एक गोष्ट कदाचित नक्की माहित असेल की कोणतीही व्यक्ती तुमच्या फेसबुक प्रोफाईल पिक्चरची सहज चोरी करू शकतो. अर्थात प्रोफाईल पिक्चरची सेटिंग ही पब्लिक असल्याने कोणीतीही व्यक्ती तो फोटो सहज पाहू शकतो किंवा तुमच्या नकळत तो डाऊनलोडही केला जाऊ शकतो. तुमच्या फेसबुक प्रोफाईल फोटोचा गैरवापर करू शकतो. तेव्हा तुमचा फोटो अधिक सुरक्षित करण्यासाठी फेसबुकने नवे फिचर आणलं आहे. खास प्रोफाईल फोटोसाठी फेसबुकने प्रोटेक्शन गार्ड आणलं आहे. अर्थात हे फक्त भारतीय युजर्ससाठी उपलब्ध असणार आहे.

फेसबुकच्या नव्या अपडेटनुसार अनेक अँड्राईड मोबाईलमध्ये हे फिचर्स अपडेटही झाले असेल. या सेटिंगवर क्लिक केल्यानंतर प्रोफाईलवर निळ्या रंगाची फ्रेम येईल. ही फ्रेम आली की तुमचा प्रोफाईल पिक्चर सुरक्षित झाला असं समजावं. त्यामुळे तुमच्या फ्रेंड लिस्टमध्ये असलेले किंवा नसलेली कोणतीही व्यक्ती तुमचा फोटो तुमच्या नकळत डाऊनलोड किंवा शेअर करू शकत नाही. तेव्हा या फिचरच्या मदतीने कोणत्याही युजर्सच्या प्रोफाईचा गैरवापर होणं टळेल. भारतीय महिला आपले फोटो फेसबुकवर शेअर करायला घाबरतात आपल्या फोटोचा कोणी गैरवापर करेल अशी भीती त्यांना असते, म्हणूनच फेसबुकने हे नवे फिचर आणले आहे. अर्थात यामुळे थेट अकाऊंटवरून फोटो चोरण्याचा धोका कमी झाला असला तरी अँड्राईड युजर्स स्क्रिनशॉट काढून तुमच्या फोटोचा गैरवापर करण्याची शक्यता नाकारता येत नाही असेही फेसबुकने स्पष्ट केलंय.

पु. ल. देशपांडे नामक असामीने बटाट्याच्या चाळीतील इरसाल व्यक्ती आणि वल्लींना हाताशी धरून, चाळीचा (गाळीव) इतिहासवजा बखर लिहिली अन्‌ "बटाट्याची चाळ' उजेडात आली. चाळीत सतत होणाऱ्या सामुदायिक - "सांस्कृतिक' चळवळी, आंदोलनं, भ्रमणमंडळं, शिष्टमंडळं वगैरेंवर भरपूर प्रकाश पडला. तरी एक रुखरुख राहिलीच. चाळीचा, सार्वजनिक गणेशोत्सव! साऱ्या बखरींत या गणेशोत्सवावर एकत्रित असा प्रकाश पडत नाही. आहेत ते विखुरलेले कवडसे. त्यावरून केवळ संपूर्ण चित्राचा अंदाज बांधायचा. चाळीत पुन्हा एकदा फेरफटका मारून जमविलेल्या कवडशांचा हा कॅलिडोस्कोप- अर्थात कोलाज.

सवाशे वर्षांपूर्वी म्हणजे १८८० मध्ये कै. धुळा नामा बटाटे (क्रॉफर्ड मार्केटमधील टोपल्यांचे व्यापारी) यांनी भर गिरगावात, खेतवाडीतील वाघूळ गल्लीत, एक चाळ बांधली, ६० बिऱ्हाडांची. साथीच्या आणि लढाईच्या दिवसांत आजूबाजूच्या चाळी ओस पडल्या; मात्र ही चाळ तशीच राहिली. ढिम्म लागू दिला नाही इथल्या माणसांनी प्लेगला अन्‌ जर्मन-जपान्यांना! या चाळीतील ढेकूणही मेला नाही, इतकी ही चाळ टणक. (खेतवाडी म्हणजे शेतवाडी, शेतं संपल्यावर भुते संपली अन्‌ आपण इथे राहायला आलो- इति चाळ रहिवासी - उत्साहमूर्ती राघूनाना सोमण.) असो! तर अशीही चाळ प्रकाशात मात्र आली तब्बल ७५ वर्षांनंतर, १९५८ मध्ये. निमित्त अर्थातच पु. ल. देशपांडे नामक असामीने चार-पाच दिवाळ्या या चाळीत केलेला मुक्काम! त्यांनी या चाळीतील इरसाल व्यक्ती आणि वल्लींना हाताशी धरून, चाळीचा (गाळीव) इतिहासवजा बखर लिहिली अन्‌ "बटाट्याची चाळ' उजेडात आली. चाळीत सतत होणाऱ्या सामुदायिक - "सांस्कृतिक' चळवळी, आंदोलनं, भ्रमणमंडळ, शिष्टमंडळं वगैरेंवर भरपूर प्रकाश पडला. इतकंच नव्हे, तर चाळकऱ्यांच्या व्यक्तिगत वासऱ्या अर्थात डायऱ्या, आत्मचरित्रांचे संकल्प, कन्येस लिहिलेली पत्रंदेखील सार्वजनिक झाली. तरी एक रुखरुख राहिलीच. चाळीचा, सार्वजनिक गणेशोत्सव! साऱ्या बखरींत या गणेशोत्सवावर एकत्रित असा प्रकाश पडत नाही. आहेत ते विखुरलेले कवडसे. त्यावरून केवळ संपूर्ण चित्राचा अंदाज बांधायचा. चाळीत पुन्हा एकदा फेरफटका मारून जमविलेल्या कवडशांचा हा कॅलिडोस्कोप- अर्थात कोलाज. खरं तर पु. लं.च्याच शब्दातील ही "गोळाबेरीज'! "चळवळीच्या सामर्थ्याला भगवंताचे अधिष्ठान हवे म्हणून बटाट्याच्या चाळीत मी गणेशोत्सव सुरू केला, असा ठसठशीत उल्लेख चाळीतील (एकमेव) आत्मचरित्रकार (आगामी) हणमंतराव दशपुत्रे यांनी या बखरींत केलेला आढळतो. आत्मचरित्रातील सर्वच खरं असतं, असं नसलं तरी वरील विधान कुणी नाकारीतही नाही, तोपर्यंत हेच सत्य मानायला हरकत नसावी! तर "सालाबादाप्रमाणे यंदाही' या पद्धतीचा हा गणेशोत्सव चाळींत अखंडितपणे साजरा होत राहिला. अर्थात, बाजूच्या तेजुमल काजूमल चाळीच्या २०० भाडेकरूंच्या धडाक्‍याने होणाऱ्या उत्सवापुढे, ६० बिऱ्हाडांच्या बटाट्याच्या चाळीचा गणेशोत्सव नेहमीच उपेक्षिला गेला; परंतु या गणपतीला ऐतिहासिक महत्त्व होते. हा गणपती पहिल्या महायुद्धात विकत घेतला, तेव्हापासून (जन्मतिथीच्या भू-घोळाशिवाय इतिहास कसा!) वर्षातून एकदा मधला चौक साफ करून तिथे बसविण्यात यायचा. विसर्जनाच्या रानटी रूढीपासून वाचलेला गणनायक, पुढे रंग उडाल्यामुळे "ऍनिमिक' दिसायचा. वयोमानाप्रमाणे मूळच्या एकदंतावर, दंतविहीन होण्याचा प्रसंग आला होता; परंतु त्या जागी एक खडू बसविल्यामुळे नवी कवळी लावलेल्या वृद्धाचा टुणटुणीतपणा त्याला प्राप्त झाला होता.

सदरहू गणपतीची ही "दंतकथा', हा तर इतर चाळकऱ्यांच्या थट्टेचा विषय होऊन राहिला होता! असो! "चाळीतला मधला चौक' यालादेखील एक स्वतंत्र व्यक्तिमत्त्व होतं. चाळीला घाणीचं कधीच वावडं नव्हतं; पण कुठल्या खोलीतून कुठली घाण या चौकात पडावी यासंबंधीची चाळीची काही ठाम मतं होती. "अण्णा पावश्‍यांच्या घरातून निर्मात्याऐवजी, द्रोणांतून अंड्यांची टरफले पडायला लागली, तेव्हा चाळ शहारली होती!' "हा मधला चौक साफ करून, तेथे सामुदायिक सूर्यनमस्कार घालायची माझी कल्पना, कुणीच मान्य करीत नाही-' ही खंत व्यक्त झाली आहे ध्येयवादी बंडू सोमणच्या बासरींत; पण हा चौक साफ करून (वर्षातून फक्त एकदा) तिथे गणपती बसविला जायचा, त्याला सर्वांचाच हातभार लागायचा. एरवी सर्वगुणसंपन्न चाळीत एकमेकांचे जातिवाचक उल्लेख, तोतरा शेणवी, भटुरगी, परभटली मेली, कोळंबी खाऊ, सोनारडा.. वगैरे होत असले तरी गणपतीच्या १० दिवसांत सारे जातिभेद विसरले जात. कारण- प्रचंड गुणवत्तेचा साठा या ६० बिऱ्हाडांत ठासून भरला होता. या दारूगोळ्याला वात लावायची संधी गणेशोत्सवाशिवाय कधी मिळणार! ऐन गणपतीत दिवाळीची आतषबाजी... संगीतज्ज्ञ मंगेशराव हट्टंगडी ऊर्फ मंगेशराव, हे तर चाळीचे मूर्तिमंत संगीत. गणपतीच्या दिवसांत कितीही गर्दी झाली तरी मंगेशरावांच्या नुसत्या षड्‌ज-पंचमाने मंडपात सामसूम व्हायची! त्यांच्या पत्नी सौ. वरदाबाई हट्टंपडी (नृत्यचंद्रिका) यांना गणेशोत्सवात नाचायची विनंती केली, की नाचायला त्या एका पायावर तयार असत! "आपण नृत्यकला का सोडली' यावर "नृत्य साधे ना' हे पुस्तक त्यांनी लिहिलं होतं! तसेच महाविद्वान प्रा. नागूतात्या. खरं तर एका गणेशोत्सवात त्यांच्या व्याख्यानाचे वेळी, एकदा बोर्डावर चुकून "प्रा. नागूतात्या', असं लिहिल्याने प्राध्यापक ही उपाधीच त्यांना चिकटली होती. (एरवी जगातील सर्व प्राध्यापक गाढव आहेत, हे त्यांचेच मत!) नाट्यभैरव कुशाभाऊ अक्षीकर हे एकाच वेळी "नाट्यतज्ज्ञ' आणि "खाद्यपंडित' होते. कारण- एकेकाळी गंधर्व कंपनीत ते आचारी होते. गणेशोत्सवही त्यांना पंगत पर्वणीच! तेदेखील एकाच वेळी चाळीचे फडके अन्‌ खांडेकर होते.

गणपतीपुढे होणारी त्यांची नाटकं हा एक स्वतंत्र संशोधनाचा विषय. कवयित्री प्रा. कल्पकता फूलझेले या काव्याप्रमाणे खेळातही (प्रेक्षक म्हणून) हुशार होत्या. त्यांना चित्रकलेचेही वेड होते. चाळीच्या गणेशोत्सवात त्यांच्या चित्रकलेचे नमुने (!) जागोजागी टांगले जात. चाळीतील विदुषी डॉ. सौ. कल्पकलाबाई कोरके धसवाडीतील गणपतीत "नागरी जीवनातील अपौरुषेय वाङ्‌मय'सारख्या गहन गंभीर विषयावर भाषण देत; तर बटाट्याच्या चाळीतील गणपती थोडाच अपवाद असणार? (बिच्चारा!) शिवाय चाळीचे इतिहासकार महापंडित बाबूकाका खरे, आहारशास्त्रज्ञ सोकाजी नानाजी त्रिलोकेकर, ग्रहगौरव अण्णापावशे, आध्यात्मिक स्फूर्तिकेंद्र दे. भ. बाबा बर्वे, उत्साहमूर्ती राघूनाना सोमण... किती नावं घ्यावीत? हे राघूनाना सोमण कन्येस लिहितात, "गणपती ही विद्येची देवता आहे. गणपतीस्रोत्रांत त्याला गणांनां त्वां गणपतीर्हवामहे, कविः कवीणाम्‌ म्हटले आहे. गणांचा पती तो गणपती. कवी हादेखील गणमात्रांचा पती, म्हणजे गणपतीच नव्हे काय? गणपतीचे पुण्यातील महत्त्व पेशवे आणि बाळ गंगाधर टिळक या दोघांमुळे वाढले. भक्तांमुळे भगवंताला मोठेपण येते ते असे!' थोर (आगामी) चरित्रकार हणमंतराव दशपुत्रे; तर चाळीतील गणेशोत्सवातील कार्यक्रम "गाजण्या'वर प्रकाशझोत टाकतात... ""नंतरच्या आयुष्यात मी बटाट्याच्या चाळीतील गणेशोत्सवाच्या व्याख्यानांत, समोरच्या चाळकऱ्यांच्या आकसामुळे व खोडसाळपणामुळे भजी खाल्ली. केवळ "भजी मारा'च्या घोषणा झाल्या; प्रत्यक्ष स्टेजवर भजी आली नाहीत... तो प्रसंग मला आठवतो, "संस्कृती आणि जानवे' या विषयावर माझे भाषण होते. ते दिवस मोहनदास करमचंद गांधी या गुजराती पुढाऱ्याने चालविलेल्या सबगोलंकारी चळवळीचे होते; पण मी काही कच्च्या गुरूचा चेला नव्हतो! ब्रह्मतेजापुढे वाणी तेजाचा काय प्रभाव पडणार होता?'' प्रत्यक्ष गांधींची बरोबरी करणारे धडाडीचे वक्ते चाळीतच असल्यावर गणेशोत्सवाच्या नऊ दिवसांतच दिवाळीचे भुईनळे फुटणार नाही तर काय! दहाव्या दिवशी विसर्जन; पण या सार्वजनिक गणपतीचे विसर्जन कधी झालेच नाही! "(पर्यावरण' हा शब्ददेखील तेव्हा जन्मला नसेल!) तरीदेखील गणपतीला निरोप देताना अंतर्मुख व्हावं तसं, बखरीशेवटी चाळीचा निरोप घेताना पु. लं. "चिंतनात' शिरतात.... ""पूर्वी बर्व्यांच्या घरी तेवढा गणपती बसायचा. पण समेळकाकांचे दाजी मखर करीत. एच्च. मंगेशराव बाप्पा आरत्या गात.

चौपाटीवर बर्व्यांचा गणपती विसर्जनाला जायचा; पण पाट डोक्‍यावर घेऊन स्वतः जनोबा रेग्यांचे काका चौपाटीच्या समुद्रात शिरायचे! लाटा अंगावर घेत ते पाण्यात शिरले, की पोरे भ्यायची. मोठी माणसं म्हणायची, "काका बेतानं', काका आपल्या कोकणी मराठीत म्हणायचे, ""रे, समुद्राची भीती कोकण्यांक कित्याक घालतंस? माशाक आणि मासे खाणाऱ्याक पाण्याचा भय नसतां!'' त्या वेळी चाळीतल्या पोरांना त्रिलोकेकरशेठ्येफादर (त्यांना चाळीत सर्व जण "फादर' म्हणत) मोफतमंदी (हा त्यांचाच शब्द) भेळ खायला देत. त्या उत्सवाला कमिटी नव्हती; अकाऊंट नव्हता, हिशेबाबद्दल शंका नव्हती!' ही सारी गोळाबेरीज केल्यावरदेखील चाळीच्या गणेशोत्सवाबद्दल अंदाज येतो इतकंच. समाधान काही होत नाही. चाळ तर केव्हाच जमीनदोस्त झाली असंल. चाळीची मालकी मेंढे पाटील (कोथिंबिरीचे होलसेल मर्चंट) यांच्याकडे गेली तरी ती कायम ओळखली गेली "बटाट्याची चाळ'! बटाट्यातील "ब' गळून जाऊ? आता कदाचित, "टाटा टॉवर्स' ही इमारत उभी राहिली असेल. सिमेंट-कॉंक्रीटच्या असंख्य कपाटात माणसांना बंद करून ठेवणारी! मूळचे चाळकरी केव्हाच बोरिवली-डोंबिवलीपलीकडे देशोधडीला लागले असतील. त्यांची पोरं- नातवंडंदेखील आता सीनिअर सिटिझन्सच्या रांगेत स्टेशन्सवर पास-तिकिटाला उभे राहत असतील! चाळ तर ५० वर्षांपूर्वीच शेवटचा घाव कोण घालणार, याची वाट पाहत कशीबशी उभी होती. कधी वाटतं, जमिनीसपाट झालेली "बटाट्याची चाळ' पुन्हा तीन मजल्यांनी उठून उभी राहील अन्‌ म्हणेल, "पुलं, तेवढा गणेशोत्सव राहिला!'

- प्रभाकर बोकील







शब्दांपलीकडे हि काही भावना असतात,

सगळ्याच काही बोलायच्या नसतात...
मनात खोल कुठे तरी लपवायच्या असतात,
काही पुड्या एकांतातच खोलायच्या असतात...
चंद्राकडे ही कधी तरी एकटक पहायचं असतं,
मोकळ्या आभाळाखाली कधीतरी एकटचं रहायचं
असतं..
कधी कधी आपलं कुणीच नसतं,
तेव्हा स्वतःकडेच स्वत: रडायचं असतं....
कधी कधी डोळ्यांतूनच हलकं व्हायचं असतं
गुदमरण्या पेक्षा रडणं नेहमीच बरं असतं...



घरचा अभ्यास पूर्ण करूनच मी खाली खेळायला गेले.
'सांग सांग भोलानाथ पाऊस पडेल काय'
हे गाण बोलून दाखवल्याने आई तू आज मला बक्षिसही दिलेस,
...
मी आणि सायली दिवाळीसाठी किल्ले बनवत होतो,
आमचे कपडे,
हात आणि छोटंस नाक ही मातीने भरलं होत.
तेवढ्यात,
मदन काका तेथे आले,
हसतच म्हणाले
काय बर... चाललंय?
मी म्हणाले काका,
तुमच्या सायलीचे पण अंग चिखलानेच मळलय,
सायली तू थांब,
तू चॉकलेट खाल्लस
आता मी छकुलीला देतो,
अस्स म्हणून मला घरी घेवून गेले,
आणि मी घरात शिरल्यावर पटकन दारही बंदकेले.
मी चॉकलेट खाण्यात गुंग असताना माझ्या छाती- पाठीवरून ते हात फिरवत होते ,
मी म्हणाले काका चॉकलेट संपल
आता मी घरी जाते...
पण तुला नवीन ड्रेस देतो म्हणून माझ्या अंगावरचे कपडेही काढले
आणि
अचानक माझे तोंड दाबून मला जमिनीवरही पाडले.
आई तू आणि बाबा गालावरच पापा घ्यायचे,पण काका संपूर्ण अंगावर घेत होते,
त्यांच्या शरीराचा दाब माझ्या अंगावर
पडल्याने माझे पोटही दुखत होते,
काका,
अहो काका....
सोडा ना मला म्हणून
मी रडत होते,
गप्प बस नाही,
तर मारेन म्हणून ते
माझ्यावरच ओरडत होते.
अचानक झालेल्या वेदना सहन झाल्या नाहीत, तेव्हा मला आई तुझीच आठवण येत
होती,
आता आई प्रतिकार
करण्याची माझी ताकदही संपली होती,
अचानक,
मदन काकांनी माझ्या नाका-तोंडावर उशी दाबली,
आई सर्दी घ्यायला कसा त्रास होतो,
तसच वाटत होत ग,
घरातल्या भिंतीही पंख्यासारख्या माझ्या डोळ् फिरत होत्या,
शेवटी मी उशीच्या आतंच हंबरडा फोडला,
आणि तुझाच चेहरा डोळ्यांसमोर ठेवून शेवटचा श्वास सोडला... ... ... .
आई मदन काकांनी असं का केल ग... ???
मी तर त्यांच्या सायलीचे फटाकेही नाही घेतले,
तिच्या वाटेचे चॉकलेट
ही नाही खाल्लं,
मग का असे वागले ते
माझ्याबरोबर...?
आठवतंय तुला आई ,
एकदा कढईतल्या गरम
तेलाचा थेंब माझ्या हातावर पडला होता तेव्हा तू
ही माझ्याबरोबररडलीस,पण आज तर माझ
संपूर्ण शरीरच जळाल पण तू माझी हाक
नाही ऐकलीस,
आता आई दोन दिवस झाले तू आणि बाबा,संत्या मामा,
रज्जु ताई,
आजी
सगळे-सगळे रडताय,
मी तुम्हाला हाक मारतेय पण,
तुम्ही लक्ष्यच देत नाहीये,
आई बर्थ-डेला तू
माझ्या गळ्यात हार घालायचीस पण आज
माझ्या फोटोला हार का घातला आहेस ग...?
आज,
तर माझा बर्थ-डे ही नाही ,
सगळेजण तुला म्हणतात,
"तुमची मुलगी देवाघरी गेली"
पण,
आई.... देवाघरी जायला मदन काकां सारख्यांच्या वेदना सहन कराव्या लागतात
का ग...?
आई,
मी तुला कधी पासून ओरडून-ओरडून
सांगतेय,
पण तू काही ऐकतच नाहीस,
फक्त रडत बसलीयेस,आता माझा घसा पण सुखलाय, मला थोड पाणी देशील का ग.
. ??
ग्लासात नको माझ्या waterbag मध्येच दे,
आई,
आता मी तुझ्या कडे येवू शकत नाही,
पण माझी सगळी खेळणी सायलीला दे आणि हो...
तिला सांग मदन काका म्हणजे तिच्या पप्पांकडून चॉकलेट नको घेवू हं....
नाहीतर,
ते तिला पण दुखवतील आणि उशीने तोंड दाबून
देवाघरी पाठवतील,
आई,
शेजारच्या काकू बघ ना,
आप-आपसात बोलत असतात......
अगं.....
तिच्या मुलीवर "बलात्कार" झालाय.....,
"सांग ना ग आई,
काय असतो हा बलात्कार"...??? ???
"सांग ना ग आई,
काय असतो हा बलात्कार"...??? ???
जर तुम्हाला वाटत कि
हे सर्व बंद झाल पाहिजे,
तर हि पोस्ट जास्ती जास्त शेयर करा.....





ते आमचं बालपण म्हणजे 

दबंगगिरी...  



आयटमच्या बापासमोर आम्ही 

तिचा हात धरी...  


आणी आमचं तारुण्य म्हणजे 
नुसती लापटगिरी...  

आता आम्ही नुसतं बघितलं तरी 
तिचा बाप आमचं कानफड लाल करी....







जन्मोजन्मीचं वैर काढत.. 
तो दिवसरात्र तिच्याशी भांडत असतो,

कोण म्हणतो लग्नाच्या गाठी,
देव स्वर्गात बांधत असतो.

लग्नापूर्वीचे गुलाबी दिवसलग्नानंतर राहत नाही,
एकदा लग्न लावून दिलं कीदेवसुद्धा खाली पाहत नाही.
मग लग्नापूर्वीचा तो हुशार नवरा,
तिला भलताच चक्रम वाटायला लागतो..
आणि हळुहळू तिच्या चेह-यावरचाप्रेमळ मुखवटा फाटायला लागतो
.आपला नवरा बैल आहे,असं प्रत्येक बाईला वाटत असतं..
त्याच्या त-हेवाईक वागण्याचं दुःखतिच्या मनात दाटत असतं,
त्याचा तो गबाळा अवतार..
तिला नीट्नेटकं राहयचं असतं.तिला चार दिवस सासूचे.
.तर त्याला स्पोर्ट्स चॅनल पाहायचं असतं.लहान मोठ्या चाकाचा हा संसाराचा रथपळत कसला,
 रांगत असतो,कोण म्हणतो लग्नाच्या गाठीदेव स्वर्गात बांधत असतो.
ती थोडी तरी त्याच्यासारखी वागेल,
असं प्रत्यक्षात घडत नाही.त्याच्या स्वप्नाचे पंख लावून,
ती त्याच्या आकाशात उडत नाही.
तो गच्चीत तिला घेऊन जातो,इंद्रधनुष्यावर चालायला..
ती सोबत पापड कुरड़या घेते,गच्चीत वाळत घालायला.
त्याच्या डोळ्यात क्षितिजावरचीलखलखती शुक्राची चांदणी असते,
हिच्या डोक्यात गोडा मसालाआणि वर्षभराची भाजणी असते.
आपली बायको म्हैस आहे,
असं हा रेडा सगळ्यांना सांगत बसतो.
कोण म्हणतो लग्नाच्या गाठीदेव स्वर्गात बांधत असतो. 


भेळपुरीची दंगल उसळली 

कुरमुरे एकत्र धाऊन आले 
पांढरपेशे कांदे खोड तर मध्यमवर्गीय बटाट्याने साथ दिली
चटणीने थोडी घाई केली 
पुढे करायच्या नादात 
कधी तिखट तर गोड झाली 
शेंदेपादेमिठाने सबुरी दिली
शेवटी सगळ्यांचा समेट झाला
एकमेकांना पुरीने समजावले
वर लिंबाने डोळे उघडले
चनादालधनियाने पुश्पगुच्छ दिले

विकासाचे सत्य

ज्याला जसा जमेल
त्याने तसा लाटला
म्हणूनच तर भ्रष्टाचार
इथे अविरत दाटला

ज्याच्या हाती दोर दिला
त्यानेच तो काटला
विकासाचा गळा इथे
सिस्टिमनेच घोटला

अॅड. विशाल मस्के
सौताडा, पाटोदा,बीड.
मो. ९७३०५७३७८३


मुंबई-पुणे महामार्गावर ६२५ मीटर उंचीवरील सह्याद्रीच्या ऐन घाटमाथ्यावरील ही दोन्ही ठिकाणे थंड हवेसाठी प्रसिद्ध आहेत. या दोहोत केवळ पाच कि.मी. इतकेच अंतर आहे. विपुल वनराई, हिरवीगार निसर्गशोभा, वनश्रींने भरगच्च असलेले डोंगरमाथे व दऱ्या, पावसाळ्यात कडेलोट होऊन कोसळणारे धबधबे हे सारं काही मनाला खूपखूप सुखद वाटतं. म्हणूनच या ठिकाणी पर्यटकांची नेहमी गर्दी असते.
पावसाळ्याच्या दिवसात पावसाच्या सरी अंगावर झेलत व ढगांच्या ओलसर धुकट वातावरणात हरवून जाण्यात खूप मजा वाटते. हिवाळ्यात तर धुकं लपेटूनच फिरावं लागतं. उन्हाळ्यात जांभळं आणि करवंदाची लायलूट असते.
मुंबई व पुणे या दोन्ही शहरांपासून ही ठिकाणे अगदी जवळ असल्याने सुटीच्या दिवसात येथे खूपच गर्दी लोटते. मुंबईहून अवघ्या तीन-चार तासात तर पुण्याहून केवळ दीड-दोन तासात येथे पोहोचता येते.
राहण्या-जेवणाची विपुल सोय हे या ठिकाणांचे आगळे वैशिष्ट्य होय. या दोन्ही ठिकाणांपासून जवळच पाहण्यासारखी अनेक ठिकाणं आहेत. राजमाची पॉईंट, वळवण धरण, टायगर्स लिप, ड्युक्स अँड डचेस नोज, कार्ला-भाजा येथील लेण्या, लोहगड, विसापूर ही त्यापैकी ठळक ठिकाणे होत. हवामान चांगले असल्याने या परिसरात अनेक सॅनेटोरियम्स आहेत. लोणावळा येथील चिक्की तर सर्वदूर प्रसिद्ध आहे. एम.टी.डी.सी. तर्फेसुद्धा या ठिकाणी निवास व्यवस्था उपलब्ध आहे.
नजीकचे रेल्वे स्टेशन : लोणावळा-खंडाळा (म.रे.)
मुंबई-लोणावळा (रेल्वे मार्गे) : १२८ कि.मी., मुंबई-लोणावळा रस्त्याने : १०४ कि.मी.
पुणे-लोणावळा (रेल्वे मार्गे) : ६४ कि.मी.







संदर्भ: www.shivsena.org
लेखक :anonymous
छायाचित्रे:Internet

पाऊस दांडी

आला आला म्हणता
तो चक्क निघुन गेला
जाता-जाता जनतेचे
होणारे हाल बघून गेला

आता त्याचा विचार करता
मनात धडकी भरली आहे
देऊन आनंदी आमिशही
त्याने दांडी मारली आहे

अॅड. विशाल मस्के
सौताडा, पाटोदा,बीड.
मो. ९७३०५७३७८३


लागणारे साहित्य:
आठ ते दहा टूथपिक्स,आठ ते दहा अननसाचे मध्यम चौकोनी तुकडे,आठ ते दहा पाकवलेल्या चेरीज,आठ ते दहा लहान चीज क्युब्ज.


कसे तयार कराल:


प्रथम टूथपिकवर चेरी, चीजचा तुकडा आणि अननसाचा तुकडा असे ओवून घ्यावे. हव्या त्या प्रमाणे क्रमवारी लाऊ शकता,लगेच सर्व करावे.


संदर्भ: facebook share
लेखक :anonymous




वाचा मराठी कविता, प्रेम कविता, अग्रलेख , मराठी पाक कला, भटकंती, आणि भरपूर काही फक्त मी मराठी माझी मराठी वर …। marathi prem kavita, marathi kavita, marathi articles, marathi recipes, marathi free movies download, marathi songs free download,marathi film review, marathi sex education,marathi free ebook pdf download, marathi free online audio books, marathi stars wallpaper download free,marathi travel guid for maharashtra, marathi dram online watch free,marathi funny poems, marathi vinodi kavita